"Å eg sille krisna bøn", svara reven. 
O.s.v. 
N. F. I, nr. 41. 
Rosa 
(Sigurd (uddø etter mor or) 
Hører ti Apreleisngtad Kredi. 
3) Kristensar. III, nr. 51 
– (Moeri hev lesi de i ei bok 
hus og 
De va ein gong ein mann, som ha tri 
dotter 
å so va'n possstald. 
Di to eldste ville inge ting gjera, men 
ståse seg ville di, å mannen ha sitt store 
strav mæ å halde dei me so fine klæer; slem 
me å vonde va di åso. Men den yngste dotteri 
va so snil å gi, alti hjølpte ho 
fare 
å skas 
va' ikkje mykjy fe. Dife helt no faren åso 
mest av hennar. So va de ein gong han skulde 
te byen; so sette di tvo eldste systenne upp 
kvor si kaupeliste so lang å svær, at de va felt 
å han laut kanpe de, di ville, helles fekk'n 
kje vera i huse. Då'n so sto færug tte draga 
spurde'n den yngste dotteri: "Heve´'kje du au 
ei kaupeliste, eg skå hava?" Nei de ha ho 
ikkje, de va nok ikkje so mykje, ho ynskte seg 
– utass de skulde då vera, han ville kaupe ei 
fin rose te'o. Ja, de lova'n då å de skulde 
'n ikkje gløyme. Då'n so kom te byen, kans 
te'n alt de dei tvo eldste systenne ville hava, 
å de va so mykjy, han gløymde sosa at den 
yngste dotteri. Då'n so skulde på heimvegen, 
for'n villet å kom på ein veg, han eller 
ha vore på førr. So sag'n ett ljos langt 
borte å de gjekk'n etter. So kom 'n te ein gar-