Tåmås Aarmoti 
Dæ va ein rusul, som bygda hadde gjingje på 
akott ma, at on fkulde hoggje spom te æ bygge ei 
ny kjerke so låvå dom'n møykjg, oveleg megkjeg 
fyri detta ele, om'n var go tte berge dkra si 
så ho ikkje glatt ne å ftein - fer ftatten hass 
skulde vera av ftein. Men komne' n ikkje berge 
øksa si, så skulde'n ikkje ha noko. So grge 
dom da og venta på, han skulde slå øtsa i 
steinen, men neg. So tok dom på å prøva å 
fomille 'n, men dæ kjølpte ikkje. ndelge dendte 
dom ei kjering ma ein bunding oggpå ein bekke 
løke over 'n, og ho sete jog ti skræva beint ia 
mot'n og dog op iklaa sine. So måte rue 
kjikke lite, so høggjen, so kjikka'n igjen, solyge 
si, so kjilka'n og so glatt sksa i steinen. Men 
da tok rusulen åt, og ville'kje gjera sineir. 
Baut 
77. 
Bøngniare 
Uvdal 
Kløverhans 
mine stetgrend og Upptekn. 6 
Folkeæventyr 
Da va ein gong si kone, som a femmeleg 
men so daua mann, for ho åtte bånet da 
blei ein stor, sterk gut, og allt som 'n vokfte 
do blei 'n sterkare og ferkare. Men so ville 
'n 'kje sta ana hele kaffibøn gruve og so 
hadde 'n 'kje mora rå ld' ha' 'a lenger og so 
sa ho, han fekk gå ut i verdå og ffte 
tene sitt bro sjave, Jæ dæ skulle'n, men