Sogndal i Dalene 
Risen i Smidjefjellet 
Der budde ein rise i Smidfjellet en gong. Han had 
de sju soner, og den yngste hadde vorte so glad i dotteri aatt 
grannen, som budde burti Skarvenuten. Foreldri deira lika 
det ikkje og neita dei aa gaa til kvarandre. Men det nytta 
aldri det grand. Heile den lange, myrke vetteren lurde dei seg 
ut, og dei tok til aa prata um aa røma. Fraa fyrst av var 
det liksom berre paa skjemt; men so etter kvart vart det meir 
aalvor med talen deira. Dei tykte det maatte kunna la seg 
gjera, naar dei berre var sløge nok. So fann dei seg ut eit hø 
velegt fjell til aa bu i. Det var noko langt burte, men betre 
fred fekk dei for gamlingarne, meinte dei; og so stræva dei og 
bar burt mange ting dei tykte dei maatte ha. Men det gjekk 
ikkje fort, for ingen maatte vita kva dei bala med, og det liid 
alt langt fram paa vetteren, daa dei tykte dei hadde fenge nok. 
Dei vart daa samde um aa røma komande laurdags kvelden, 
min trolldatteri vart sjuk, so dei laut venta endaa ei stund. 
Langt um lenge slapp dei so av stod; men daa dei skulde 
hoppa yver Naavatnet vred trolldatteri sog so i eiru fraten 
at ha laut setja seg eit til. Risen skunda paa og sa dei laut 
rappa seg, dersom dei skulde naa fram fyrr soli rann. So