eit stort fylgje koma ned igjenom lidi. Då dei 
kom næmare, såg han at det var eit brur 
fylgje. At kyrkja bar det med dei, og inn for 
dei alle saman. Då håtta han Torkjel seg 
for han visste fulla kva folk det var. Han 
la inn etter byrsa se, og gjekk stad og gøymde 
seg burte i lidi. Um ei stund kom folket 
ut att or kyrkja, og for attende same vegen 
som dei kom. Han Torkjel la byrsa at kjaken 
Det var nok ikkje fyrste gongen han det hadde 
gjort. Han sigta på sjølve bruri - og skaut. 
Men då med eitt var heile fylget burte. 
Han såg ingen att. Men då han kom burt att 
i vegen, fann han noko, og det var brurekruna 
Denne kruna var sidan på Myking i lange tider 
Men so vart ho seld på ein auksjon ein 
gong, og etter den tid var det liksom ho var 
kvarni burt. 
Denne kyrkja stod i mange mannsaldrar. 
Men so bygde dei ei ny ein gong, og reiv den 
gamle. Dei hadde ikkje betre vit. 
Uppskrive av Karl Øvretveit. 
1913