Tuis i Sogn. 
Gardvorden og han Arnbjørn 
Det var ingen som kunde fortelja soleis som ho 
Ingeleiv ei gamall kona paa garden. Naar ho kom inn 
um ti oss vart om som innskapte der helst upp aa leika 
samla oss ikring henne og sal stille og vinta paa at ho 
skulde fortelja eitkvart. Me saag og saag paa den viste 
krokne kona. Ho var gamall og framlut no; men ein gong 
hadde ho nok vore vanr Haant var graatt og tunt vorte 
og andlitet var rukkut. Um munnen laag mest alltid eit 
lite saart drag; oven naar ho smila, var det som solskin 
yver heile andlitet, og dei for underlig kloke, frume augo 
hadde noko so varmt og godt med seg at ne maatte 
resta glade i henne. – Ein gong fortalde ho denne signi. 
"Det var ein mann paa Bergheim som heitte 
Annfjørn. Det var ein agelaus kropp, kann de tru 
Møyrden og vill var han, og han drakk og plost 
naar han berre kunde koma til med det. Ein dag 
hadde han ride til sjøs ei ærend. Han kom nok 
i godt lag og vart sitjande uteller kvelden. Det var 
alt myrke natti daa han tok paa heimveg, og det 
var ikkje fritt han kjende litt i hovudet og 
Han reid fort frametter og var vel komen til Aove