still og sturen 
"Sa han, kar han hadde vore, daa?" 
"Nei, han tala aldri um det. Men 
han hadde den vanen, at han tala 
i svevnen, og so hadde nokre ein 
gong passa paa og spurt honom, 
kor han var den kvelden. Og 
daa hadde han fortalt um ei stor 
stova, der det var sylvstos, kor han 
saag. Midt paa golvet stod eit stors, 
duka bord, og alle matkjeraldi var 
av sylv. - Daa skyna dei, at han 
hadde vore i berget hjaa huldre. 
Men dei fekk honom aldri til 
aa segja noko um det, naar han 
var vaken. – Me borni var 
alltid so rædde den mannen!  
Prenta i Barnebladt aat norsk 
nissionseelskap.