Opedal i Hardanger. 
Paa huldri synte seg ved Opesjø. 
Um ett bil kom me fram til ei slett med rik grasvokster 
Ho laag so vent til, ennringa av fjelli. "Denne slette hev og 
se soga, sa han bestefar. "Hei var det ho kagna budeigja 
saag huldre. Og so forlalde han: 
Det er ekring hundrad aar sedan ho levde. Venare 
gjenta saag du ikkje ved kyrkja den tid ho var ung. Det 
var ein fest aa faa sjaa henne, totte mange. Dei var 
det ein som ikkje kunde draga augo burt. Og alle visste 
det; for det var han Knut Opedal. Men det som folk ikkje 
fekk fulgodt skyn paa fyrrsidan, det var at ho var endaa 
gladare i han. Dei gjekk til kvartanna naar dei hadde ei 
stund, og daa det leid frampaa vaaren, vart det lyst til 
brudlaup. Daa dei kom att fraa kjikja, sa folk sig imellom 
at frægan paa hadde dei ikkje sit paa kyrkjeg olvet. Men daa 
det lid frampaa sumaren, vart det ufred med Sverike, og 
Knut laut draga ut i krigen. Det vart eit tungt slit 
for den baae. Hlo fekk ikkje fred etter den dagen; for ho 
ottast ho fekk ikkje sjaa Knut meir. So drog ho upp paa fjellet 
ein dag, ho herda ikkje vera i din tronge dalen. Best som ho 
gjengi eigne taukar, for ho sjaa huldre under bughamaren 
der! Ho daag so daarande ut i den fargenke bunaden sin; 
men det laag eit saart drag yvt andlitet hennar, klaa