Fraa Hardanger 
Segni um Tolgefonmne 
Ein gong for mange lange aar ridan saag det 
onnorles ut der Tolgeformn no ligg. Der fanst 
ikkje snjo; men dei var værre gardar og hus 
og rollar og bakkar og alt som til høyrde 
Hale sju kyrkjesokner var der, og like mange 
kyrkjor og pestar. Men det var ikkje alt som 
det skulde væra der uppe; for folket var so vonde 
at det var reint falt. Og det kunde ikkje 
Vaarherre fola, og so laut straffi koma 
Det var just ein pundag at ulukka kom 
Folk flest var gjengne til kyrkjæ, og klokkeljom 
lyddest ut yrer dalen. Men daa presten stod paa 
stolen, kom det eit forfælande brak, so det fundra 
i dalen. Eit ofseligt snjover fyllte lufti og skudor 
kom beltande. Det fauk og det rauk, og mnjøen 
gøymde ,allting, lagde sig som eit liklabar yver alt 
og alle. Ikkje eit hiv vart berga, so nær som ei 
ukjerring som hadde gjenge ned til Reisæter namaste 
garden, for aa laana ei brøva. 
Uppskrive av snna Naa 1913.