Ålsvart å Ålgvit 
(Margjet Bjørnset.) 
Dæ va eingong ein man som hadde mista 
hesten sin. Dæmæ tok'n ut i markja å 
ville leite etter'n. Nokte ei stuge 
der sat dæ ei kjering å baka. "Goddag" 
helsa man. "Goddag," svara kj. "sjute dufær 
sitta si 'o. "Takk, si m., sette seg på stæl 
ben. "Du har 'kje fornømme noken hest?" 
si'n. "Jau hesten ska eg sea deg, høre æ, han 
gjenge her ende bøt i markja. Men aa slepp 
'kje du av stabben, før du si, du vi ha meg", sa 
kj. "Nei dæ ber sletts ikkje te", sim. "fer eg har 
to vaksne sønir etter den førre kjeringa 
mi, å eg kann 'kje gjeva dei sjukmor, som 
"Ja du kann gjera kokke dig vi - si kj. 
du sleppe kje paa stabben, før du si dæ, han 
da var 'kje rå mæ dæ, han tør 'kje gjera dæ 
Men da'n hadde søtte ei ti å ikkje slapp, så 
va dæ 'kje rå, han måtte lova dæ – Da 
dom hadde nå tura gjestebo, så ville 'o i besøkelig 
te systkenne sine i bergje, ho – for ho va ei 
er 
trollhekse va. Dæmæ tok ho mæ seg als 
den eine av sjuksønninne sine, å så sin igjen 
bøn, han heitte Gjermunn. Men for'n reste 
1. Han gjekk lengstom 
å lengje å inkje fant, 
på å så kom kvel 
på 'n, men dæme fekk 
'n sjå dæ lyste fra 
ei stuge i skogen, de 
gjekk'n inn, så