No var det daa fredeligt og rolegt ei stund 
Men so var det kje lenge, - for Hemse 
dalskongen vilde ha fat i Hamreslottet 
Men so var det ein av fango som band sig 
Til av visa veg heimyver Aalberg um natti 
so han reieet uventa kunde ta slottet paa Hamre 
Dette pyntes Hensedalskongen godt um, og 
dermed so utrusta han folksfort som han 
kunde Det var i haustmyrkne sent 
ein kveld dei kom til Aalberg, og veg 
visaren laut no ha seg ei lykt – so at 
dei andre – som ikkje visste korkje por 
eller nord kunde rida etter lojoset 
Da de nu var komne paa fjeldet, ytterst 
paa pynten so skreik veg visaren: 
"De maa halda lite kara. Hter er ein 
liten bakkje, her. Men so maa de sjaa vel 
etter ljoset og rida beint fram Ja, 
hunse dølo var kje korte, men dei sku 
probera, og dermed so kasta han ljoset ut 
yver Hølberg, og stakkseg til sides