Staur Austenaa 
Stani Aastanaa reiste av ei gong og vilde til 
paaen og betala for syndinne sine. Daa han 
kom til Hillestad, so sa kjeringi der tj han. 
"Ja du kjem alli hein atte, Stam" – "Da jau 
meide Stan, eg hev vore der ei gon fyrr 
kome heig att. Æ eg skal no kom latt no. ag 
So for han i Aaret etter kom baa at. Han 
kom til Hillestad ein sunda dei var messe 
med kyrkja. So gjekk hom dumd fann han kjerig 
Kors gjekk det med spåkråkunne. fjør 
dreit dei seg kje i hel?" sa han 
Her æ heppnaste i heimskjera", sa ho, 
So tor han upp i gjenom. Det var paa vaaren 
og han gjekk ilsen. Men da han kvm til 
Trångestraumen uti enden av Vraalstavatun 
dag maatte han i, og ler bleidham. 
Net under Trangestounnen og det ein hurt som 
dei kallav Staurs hylen den dag i dag, 
(and Aanlel) 
Eog aat si gon o fortalde presten Beinson 
dette. Og so fyrde han det unni ei bok 
(Guinnarar Hillestad)